دکتر جاسبی

زندگینامه

عبدالله جاسبی در چهارم آذر‌ماه ١٣٢٣ هجری شمسی در تهران در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود. پدر و مادرش نیز از کودکی در تهران زندگی می‌کردند. محل زندگی آن‌ها در دوران کودکی و مدرسه ابتدایی در خیابان سیروس، سر پولک پشت مسجد بهبهانی، از محله‌های قدیمی تهران بود. مدتی نیز در کوچه مدرس واقع در محله میرزا محمود وزیر از محله‌های قدیمی و تاریخی تهران که به موازات خیابان سیروس از سرچشمه تا چهار‌راه سیروس است گذراند. وی در سن ٧ سالگی به مدرسه اعتضاد واقع در سرچنبک نزدیک امامزاده یحیی وارد شد. سال آخر دوره متوسطه را در محله روبروی خیابان خراسان (نزدیک ماشین دودی قدیم که هم اکنون پارک کوثر می‌باشد) کوچه صحت، کوچه منفرد سپری نمود و در زمان قیام خونین ۱۵خرداد در این محله زندگی می‌کرد. دوره متوسطه ۶ ساله خود را در هنرستان تهران گذراند و پس از گرفتن دیپلم دوره لیسانس خود را در رشته صنایع به پایان رساند و با اخذ مدرک لیسانس و احراز رتبه اول موفق به دریافت نشان و مدال درجه اول فرهنگ گردید.

 

 

 

 

 

 

 

در سال ١٣۴۵ پس از فراغت از تحصیل در دانشگاه علم و صنعت مشغول تدریس شد و در سال ۱۳۴۶ برای گذران دوره نظام وظیفه از طرح ١٣ هفته‌ای اعضای هیأت علمی دانشگاهی استفاده کرد و ١٣ هفته تابستان طرح خود را در پادگان فرح آباد تهران گذراند. در آن‌جا با سایر نیروهای علمی و مذهبی از جمله شهید دکتر عباسپور، شهید مهندس باکری و تعداد دیگری از افراد که مسئولیت‌های مختلف داشتند آشنا شد و با کمک آن‌ها در محل پادگان اقدام به برگزاری نماز جماعت و بحث و تحلیل مسائل دینی و سیاسی نمود.

همزمان با تحصیلات متوسطه و دانشگاه، عصرها در مدرسه مهدیه، جامع المقدمات و علوم دینی را می‌آموخت و در همان مدرسه نیز به تدریس علوم روز و روش تدریس برای مدرسین آن‌جا پرداخت که جزوات روش تدریس او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به‌صورت کتابی به نام روش تدریس و فنّ کلاسداری توسط وزارت آموزش و پرورش به چاپ رسید.

عبدالله جاسبی از دوره متوسطه به تشکیل گروه مذهبی- انقلابی از هم کلاسی‌های خود همت گماشت و با مسافرت به قم برای دیدار امام خمینی (ره) که با روز هجوم ددمنشانه رژیم به حوزه علمیه قم همراه بود فعالیتهای انقلابی خود را آغاز کرد. در این مقطع زمانی فعالیت‌های ایشان و دوستانش با توزیع اعلامیه‌های امام (ره) و شرکت در مجالس و محافل مذهبی و افشای چهره رژیم و شرکت در تظاهرات قبل و روز ۱۵ خرداد همراه بود. پس از مجروح شدن برادرش در ۱۵ خرداد به فکر گسترش فعالیت‌های مذهبی افتاد. در سال ۱۳۴۶ با کمک شهید نامجو، شهید دکتر عباسپور و چندتن دیگر، اقدام به تاسیس تشکیلات سیاسی – نظامی زیرزمینی برای مبارزه با رژیم کردند که شهید اقارب پرست ، شهید کلاهدوز، و شهید آیت نیز از اعضای آن تشکیلات بودند.